Page content

Ben jij ook zo fijn ‘gewoon’ gebleven?

Vorige week verbrak Dafne Schippers het wereldrecord op de 100 meter sprint. Een zeer uitzonderlijke prestatie, waar veel doorzettingsvermogen, discipline en uren trainen voor nodig zijn geweest.

De volgende dag had iedereen er een mening over en in een van de vele columns stond de volgende zin:
“Wel goed dat ze desondanks zo gewoon gebleven is”.

Ze is wereldkampioen op de 100 meter sprint … zij is niet gewoon gebleven. Zij is gegaan voor het ultieme. Zij is gegaan voor het alles uit zichzelf halen. Zij is gegaan voor haar doel en is niet gestopt tot ze er was.

Zij is alles behalve gewoon gebleven.

Wat is dat voor Nederlandse cultuur, dacht ik toen, dat we elkaar aanmoedigen toch vooral ‘gewoon’ te blijven? Wat is er zo geweldig aan gewoon blijven?

Waarom moedigen we elkaar niet aan om bijzonder te worden, om te gaan voor het ultieme, om te gaan voor het alles uit jezelf en uit het leven halen? Om te gaan voor je doel, je droom en niet te stoppen totdat je er bent?

Wat zit de Nederlandse taal eigenlijk vol met ontmoedigende slogans.
– Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.
– Steek je kop niet boven het maaiveld.
– Groot geworden door klein te blijven …???

Hoeveel talenten en dromen zijn er al blijven liggen, omdat we dergelijke woorden van jongs af aan in onze oren krijgen geknoopt?

Hoe zit dat bij jou?

Blijf alsjeblieft niet gewoon.
Wees je meest fantastische uitzonderlijke bijzondere opvallendste geweldigste zelf!

met moedige groeten - handtekening

Comment Section

4 reacties op “Ben jij ook zo fijn ‘gewoon’ gebleven?


Door yvonne delgorge op 9 september 2015

Hoi Renie,
Misschien bedoelen mensen met hun uitspraak over Dafne Schippers, dat ze niet naast haar schoenen is gaan lopen, verwaand is geworden, ondanks de bijzondere prestatie die ze heeft geleverd. Zo kijk ik er i.e.g. tegenaan.
Ik ben het met jou eens dat onze taal vol zit met ontmoedigende gezegdes. Daar heb ik zelf ook last van gehad en soms nog wel. Die stemmen van ouders e.a. zitten nog wel in mijn systeem, maar ik besteed er geen aandacht meer aan. Ik neem ze alleen waar en ga verder. Zelf probeer ik kinderen en mensen te bemoedigen, voor hun droom te gaan. En soms heb ikzelf een bemoedigend woord nodig. Hartelijke groet, Yvonne


Door Pauline Hofstra op 9 september 2015

Dag Renie,

Volgens mij bestaat gewoon helemaal niet. Net als normaal.
Ik ben niet gelijk aan wie dan ook en jij niet en mijn nicht niet en mijn buurvrouw niet. We zijn allemaal buiten-gewoon. Alleen beseffen we dat niet en denken we dat we gewoon moetenzijn of zo, of normaal wat dat dan ook is, een beetje van alles wat. Ik ben het met je eens, laten we gaan voor ons beste ik, ons beste zelf, iedere dag opnieuw!


Door Ans Cornelissen op 10 september 2015

Goed blog om te lezen en er over na te denken.


Door Marijke op 21 april 2016

Een goede gedachte, Renie. Het gaat misschien ook over arrogantie die is uitgebleven maar Nederlanders vinden in mijn mening ook nogal snel dat je maar ‘normaal’ moet doen. Normaal en bescheiden. Niet te trots op een prestatie of op hoe goed je het bijvoorbeeld zakelijk doet.
Gelukkig zijn er genoeg mensen om me heen die dat niet hebben. Dat je ergens heel trots op mag zijn en dat je wordt aangemoedigd: dat heeft me heel erg geholpen om zulke gedachtes los te laten.

Plaats een reactie


*