arrow_drop_up arrow_drop_down

Haren: hoe het verlangen ergens bij te horen ook heel verkeerd kan gaan

Alfred Adler – een arts uit de tijd van Freud en oprichter van de Individualpsychologie –  heeft het eind vorige eeuw al goed in de gaten gehad.

Mensen willen graag ergens bij horen, mensen zijn op zoek naar verbinding. Dit verlangen is zo groot, dat we bereid zijn om dingen te doen die onze waardigheid als mens verre te boven gaan (of moet ik zeggen ‘te onder gaan’?).

Het verlangen om verbinding te maken, om ergens bij te horen moet dan ook altijd samen gaan met het ontwikkelen van gemeenschapszin, of sociale interesse.

Een lastig woord wat zoveel betekent als een bewustzijn dat we allemaal bij elkaar horen, een wij zonder zij, er zijn geen anderen, er is alleen maar wij. Een bom in jouw achtertuin is een bom een mijn achtertuin en daarom doe ik dat niet. En daarom wil ik dat het goed met jou gaat. Want als het goed met jou gaat, gaat het ook beter met mij.

Als gemeenschap moet je mensen en vooral kinderen en jongeren de mogelijkheid geven om op een positieve en constructieve manier bij te dragen aan het geheel.

Zo versterk je hun vertrouwen in zichzelf en hun mogelijkheden en leren ze dat ze van betekenis kunnen zijn, zonder dat ze daarvoor eerst op een negatieve manier in de aandacht hoeven te komen.

Dat een dergelijke situatie in Haren mogelijk is heeft mij doen beseffen hoeveel latente ontevredenheid en vooral ontmoediging er op dit moment onder jongeren heerst. We spreken van een exces, een uitzonderlijke gebeurtenis, maar voor mij versterkt het mijn missie: zelf moediger worden en anderen moediger maken is het belangrijkste wat je op dit moment kunt doen voor het welzijn van mensen.

Reactie plaatsen

Het geheim van meer zelfvertrouwen ontdekken?